कविता
चाहिएन आज म
हिजो जब कपाल मेरो छोटो र कालो थियो,
आर्थिक अभाव तर साँचो माया पालो थियो।
त्यही कपाल मिलाउन मेरो काँध खोज्ने गर्थ्यौ,
हरेक ससाना खुसीमा मेरै नाम रोज्ने गर्थ्यौ।
तर अचम्म, सफलताको शिखर चुमेपछि,
सुख र ऐसको दुनियाँमा घुमेपछि
चाहिएन आज म
किन यति धेरै निष्ठुरी र निष्ठुर भयौ तिमी?
आफू बदलियौ कि मेरो परिस्थिति देख्यौ तिमी?
हिजोभन्दा अग्ला, मोटा र चुच्चे बनेपछि,
सपना र हैसियतका पानाहरू फेरिएपछि
चाहिएन आज म।
तिम्रो प्रगति र खुसीको लागि के पो गरिनँ मैले?
जीवनका अमूल्य वर्षहरू तिम्रै नाममा सुम्पिएँ मैले
आज जग्गा-जमिन भयो, महल जस्तै घर भयो,
बैंकको ब्यालेन्स अनि ऐस-आरामको भर भयो।
जब अभावका दिनहरू सकिएर थुप्रो भो
चाहिएन आज म।
जीवनसाथी पनि बनियो, काखमा छोरी पनि आइन्,
सुन्दर घरजम बस्यो, खुसीका रेखा छरिए।
तर संघर्ष सकिएर सुख प्राप्त भएपछि,
घुम्न, रमाउन र ‘टाइम पास’ गर्न अर्कै पाएपछि
चाहिएन आज म।
धन्यवाद
राम चन्द्र प्रजापति
